De dag begon met een deceptie. Ik heb naast mijn eigen keukenspulletjes, ook mijn eigen kaas. De Ieren hebben ook wel kaas, maar dan vooral cheddar. Cheddar light, cheddar medium, cheddar matured en cheddar mixed. Ook nog een paar blokjes als, Dubliner, Cashel, Kerriegold en Coolea (waarvan ze zelf zeggen 'de Ierse Gouda'). In verhouding liggen er veel buitenlanders, vooral uit Nederland, Denemarken, Italie en Frankrijk. Maar geen extra belegen boeren Stolwijker. Vanmorgen toen ik mijn sandwiches wilden beleggen, ontbrak mijn brok in de fridge. Net kwam de schoonmaakster binnen. Zij zet voor jan-en-alleman melk in de koelkast en verwijdert elementen die over-datum zijn. Ik hoef haar melk niet, ik koop mijn eigen melk. Van de 4 halve liters die ze plaatst, gooit ze na een paar dagen de helft weer weg. En die koeien maar grazen. Om bij mijn spullen te komen, moet ik soms haar flessen verplaatsen, die overigens tussen identieke staan die gang genoten uit onwetendheid hebben gekocht. Op haar flessen heeft ze iets met dikke stift geschreven, wat ik nog niet kunnen lezen of begrijpen. Op het moment dat ik mijn boterhammen smeer, weet ik het weer. Die flessen moeten omzichtig vastgepakt worden. Mijn handen zien eruit alsof ik voor alle kinderen in het ziekenhuis een voetbalveld heb gekleurd. Want de groene inkt droogt alleen aan je vingers op. De vrouw is een harde werkster. Klein, tenger, heeft vermoedelijk haar pensioen al in het vizier en 'van binnen' waarschijnlijk een pracht mens. Dat hoop ik, want van buiten is het wat minder. Ze glimt wel, maar niet van plezier, ze lacht nooit. Ze glimt van een vettige substantie, misschien om los vliegend stof te vangen. Naast haar schone bedrijfskleding zwabbert er meestal een dunne transparante stofjas over. Haar rimpels doen me altijd even zoeken naar de ogen en mond, waarbij ik inmiddels dankbaar navigeer via haar wat overdreven en vermoedelijk voor haar onplezierig aanwezige, laat ik maar zeggen, schoonheidspukkels. Haar vingers gaan als een stofkam door de koelkast, waarbij ze letterlijk haar hoorbaar verminderd werkende maar niet geringe neus in andermans zaken stopt. Op veel producten staan datums, maar het is voor haar economischer om het lezen over te slaan. Mijn goddelijke verse (extra belegen) kaas heb ik 'me van het brood laten eten', en je leest het goed daar ben ik pissig over. "It was laying there for ages and it was as hard as a rock", was haar argument, maar geen pardon.
Nou ben ik in de keuken geen wonder, maar ik heb er wel vaak schik in. Hier ben ik verstoken van recepten (heb geen printer), dus koop ik een aantal zaken die me aanstaan en bij elkaar kleuren en meng het met kruiden, waarna ik hoop dat het smaakt. Van de week ging het met een pasta improvisatie fout. Vrij kort na consumptie wilde mijn ingewanden er al weer vanaf. Maar langzaam aan raak ik toch wel wereldwijd een culinaire bekendheid. Na naam gemaakt te hebben in Vietnam via de Vietnamese chirurg/anestesist/perfusionist, die weliswaar maar moeilijk aan mijn kruiden konden wennen, heb ik onlangs schijnbaar indruk gemaakt bij Dana (verpleegkundige) uit de Filippijnen en bij Marina en Julianty (genetici) uit Singapore, die ik net Fusili heb leren afgieten. Als ik als laborant hier niet slaag kan ik altijd nog een eet etablissement beginnen. Het zoeken naar een originele naam gaat dan nog een probleem worden. Tenzij in Azie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten