Op de kleintjes letten

Om maar met de deur in huis te vallen, het is hier een rommeltje. Om met mijn kamer te beginnen, daar staat soms wel een niet op z'n plaats. Laatst was ik blij dat Skype werkte (gmail lukt nog steeds niet), dus even met mijn ouders skypen en die wilden gelijk mijn kamer zien. Bad timing. Op de redactie van het journaal is het vast ook een zooitje, maar als zij ‘on air’ gaan verbergen ze dat achter een scherm. Na mijn eerste uitzending probeer ik nu altijd een helft een beetje opgeruimd te houden (de bovenste). Maar het valt best wel mee, ik heb niet veel spullen bij me, en wat ik hier heb, zou ik wel eens direct moeten kunnen pakken, dus moet het voor het grijpen liggen, en voor de dingen die ik net neer gelegd heb, heb ik waarschijnlijk nog geen tijd gehad om het op te ruimen. Maar ik leeg mijn prullenbak, zuig stof, er slingert geen vuil en ik doe de was. Een beetje anders is het in de gemeenschappelijke ruimtes. In de hoek van de gang wordt het vuile linnengoed verzameld. Als je de gang op of er van af wil moet je erlangs. De stoel heeft volgens mij alleen de functie om er was op te leggen. Er zijn vier douches, die in detail verschillen. Ik kijk alleen naar beneden om te zien of de afvoer vrij is, ander probeer ik een andere. Lager in het kanaal zit het zeker een vernauwing want binnen 3 minuten sta je tot je enkels in het sop. En de keuken wordt ook gebruikt, zal ik maar zeggen. Voor de goede orde, het transparante kopje is van mij.

Op straat is het niet anders. Lang verhaal kort; bende. Alom petflesjes, chipszakjes, plastic in struiken, autobumpers en kleding. En daartussen de in eerste instantie minder opvallende drollen. In het ziekenhuis wordt behoorlijk schoongemaakt en overal hangen instructies hoe je je handen moet wassen en dan hangen er nog van die pompjes met alcohol, zodat je er geen kraan en handdoek voor nodig hebt, nogal zuiver dus. Vorige week zit ik relaxt en confident te oreren, niet als een vrouw met gekruiste benen maar als een kerel met zijn enkel op zijn knie. Valt mijn oog op mijn zool, groot voordeel van zo zitten. Mijn zool fascineert me omdat er ongemerkt wat onder kleeft, dus pulken, ruiken (bluf, want poep ziet er anders uit), gatver, poep! Sorry, na de hond moet ik het ook even kwijt. Nee, de stad is niet een propere. Recyclen is een Engels woord, wat in Ierland nauwelijks gebruikt wordt. Ik zie batterijen gewoon in de prullenbak verdwijnen. Twee weken geleden was ik in de Wicklow mountains, toen ik er bij het betreden een prachtig bord zag, “Leave behind footsteps and take back memories”. Ze proberen het wel hoor, maar het zit er nog niet in. Wat me in hun slordigheid ook opvalt is dat er ook overal geld slingert. Op de afdeling, op het toilet, overal. Het is hier crisis, dus het papieren en bimetaal ben ik nog niet tegengekomen, maar het koper ligt overal. Onlangs ging ik met de bus, ik heb een soort strippenkaart, maar je kan er ook contant betalen voor een ritje. Dan gooi je gepast geld in een trechter en trek je een recu. Op een gegeven moment blijft er bij die handeling een muntje een beetje aan zijn hand plakken, hij heeft het al vermoedelijk 10 minuten tijdens het wachten stijf in zijn hand. De munt valt er dus naast. De bus was al in gang gezet, dat gaat hier nogal bruusk, dus die man op zijn wijdbeenst, met een hand aan een paal in het schuddend schemer zijn muntje zoeken. Zie ik de hand van de chauffeur gebaren dat de zoektocht gestaakt kan worden. De man krijgt een kaartje en gaat zitten. Aardig, nietwaar?
Zo struikel je haast in de stad over de bedelaars. Van die mensen met een kartonnen bekertje voor zich naar de grond staren of er klagelijke geluiden bij maken. De mensen zullen drama’s meegemaakt hebben en ik gun ze een beter bestaan, maar zo zijn ze niet te helpen. Er zat er een naast een pin-automaat, ik vond het eerder dom dan slim. Een keer eerder zie ik zo’n man in de kou zitten, in lappen gewikkeld, bewegingsloos naar zijn hurken te kijken. Ik moet opletten anders bots ik tegen hem aan, anderhalve meter van hem vandaan ligt er een muntje op de grond. Krijg ik verdorie last van mijn geweten.
Een van de zegeningen van het vaste land, is de afschaffing van ‘de cent’. In Ierland krijg je precies terug wat je teveel hebt betaald. Inmiddels heb ik al eens met 2 euromunt op zak, iets anders gekocht dan wat ik wilde hebben. Het kostte me wel 1,69 ipv 1,44. Ik heb nu besloten ze uit mijn portemonnaie te filteren en er of een keer een kassiere gek, of alle zwervers een beetje blij mee te maken.
In een kinderziekenhuis op de kleintjes is letten is nogal een open deur intrappen. Maar toch is dat een van de boodschappen die de CEO van Ziekenhuis recent via een nieuwsbrief de medewerkers wil meegeven. Dit heeft te maken met de Ierse bisschoppen die onlangs naar de Paus gereisd zijn om het ‘abuse’ van een aantal Ierse geestelijken te bespreken. Ook deze instellingen heeft er mee te maken gehad. De reactie van de Paus was er niet een waar de slachtoffers op zaten te wachten en men is zwaar teleurgesteld.