Vorige week stapte ik de keuken binnen. Het is normaal dat je weet wat je aantreft als je je keuken betreedt. Maar hier is dat anders, omdat ook anderen er gebruik van maken. Er kunnen ineens mensen staan te kokkerellen die volkomen onbekend voor me zijn. Of er is niemand, maar wel is duidelijk dat er eten is klaargemaakt.
Maar deze keer schrok ik bij het openzwaaien van de deur omdat er 2 duiven van het aanrecht ook geschrokken opfladderden. Ik geloof niet dat ze naar eten opzoek waren, maar naar een plek om een nest je maken. In hun haast de opening te vinden waardoor ze naar binnen kwamen verloren ze veren en bleek hun geheugen hen in de steek te laten. Dit staat blijkbaar in verbinding met hun sluitspier. Deze deur ging met groot gemak open, op het aanrecht achterlatend wat je nog niet eens op je motorkap wil zien. Na enig manoeuvreren vlogen ze weer uit. Het raam was net iets te ver opengelaten en in deze tijd van het jaar is nestelen een veel gebezigde activiteit.
(edit 4 mei): Vandaag hadden we weer de gevleugelde vrienden over de vloer, uhh, aanrecht. Aan de terugkerende IJslandse stofwolk met vliegverboden tot gevolg storen ze zich blijkbaar niet. Het moet dit keer wel veel moeite gekost hebben om het luchtruim weer te terug te vinden. De afzuiger is waarschijnlijk nooit schoongemaakt, waardoor het geval zo plakkerig is als een vliegenlint (heet dat ook zo?). Zouden ze soms...nee, ik denk het niet. Ik neuriede van 'dat vogeltje dat niet kon ..kken, want er was een veertje aan zijn p...ertje blijven plakken'. Gelukkig zijn de beesten van mijn basilicum afgebleven, want dat zou me zeer ontstemd hebben.
Toen ik gisteren in gedachten met van alles bezig was en op weg ging boodschappen te doen, nadat ik dacht te weten alles bij me te hebben, sloot ik de kamer deur achter me. Gek dat je dan precies op dat moment herinnert dat de sleutels nog aan de andere kant liggen. Afijn, via 'switchboard' beveiliging gebeld. Ze waren nog met iets bezig, maar zouden na 15 minuten komen. Het duurde wat langer, wat niet goed is voor de hete kolen, maar blij was ik wel met hun service. Dat vertelde ik de (volgens mij) Zuid-Amerikaan, samen met excuses. Ik geneerde me behoorlijk. Hij luisterde niet echt want sprak tegelijk ook wat terug, wat ik weer niet goed kon verstaan. Toen ik terug kwam bleek mijn slot kapot. Morrelen eraan hielp niet. En voor even flink kleunen was het al te laat.
Dus de volgende morgen Mary ingelicht, toen ik mijn lunch-pakketje in elkaar zette. Mary is altijd zo actief, dus vreesde ik dat het wel even zou duren voordat de technische dienst benaderd zou worden. Toen ik 20 minuten later naar de afdeling wilde gaan om te werken, nadat ik nog een keer flink heb staan morrelen, waarbij ik enig aanwezig technische logica had aangesproken, kreeg ik het slot weer aan de praat. Er zat een vergrendeling op, die de security-guy had ingesteld en me waarschijnlijk heeft verteld. Dus toen ik Mary weer in de gang zag, wilde ik haar direct vertellen, dat het repareren niet meer hoefde, ik was zelfs een beetje trots op mezelf. Maar Mary had in haar kielzog een man in donkerblauw overall die een beetje op spanning werd gehouden door een bierbuikje, met zo een professionele gereedschapskoffer waar alles in zit om sloten mee te kraken (vermoed ik). "O", zei Mary tegen de vakman, "Nico, had the latch on and didn't knew that, it is fixed". Over generen gesproken, "No problem at all", antwoordde hij. Aan voorrijkosten deed hij gelukkig niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten