Windows 1.0 beta

Ik woon nu, for the time being, in een personeelsflat. Nurses-home noemt men dat hier, dat dekt wel, maar niet de lading. Ik bijvoorbeeld ben geen nurse en mijn Vietnamese overburen, een mooi stel, ook niet. Ze zijn met zijn drieen en doen aan hart chirurgie. Inmiddels ben ik al weer verhuisd. Alle kamers zijn hetzelfde, met als verschil dat de helft aan de overkant van de gang ligt. Mijn eerste kamer blijkt een ‘spare room’, in de communicatie zat dus een kinkje. Mary, die hier de boel bestiert, was zichtbaar onaangenaam verrast dat ik kamer 10 had en niet 20. Mary is een schat van een mens. Ze leidde me in gesterkte draf door het doolhof van het ziekenhuis, hopelijk er niet van uitgaand dat ik alles gelijk onthield. Tijdens de rondgang vroeg ik in welke richting de winkels te vinden waren. Daarom draaiden we even om, gingen de hoofdingang uit, en toch ook maar nog even de straat uit, zodat haar aanwijzen trefzekerder zou zijn. Ik mocht in 10 blijven zitten of verkassen, maar 20 zou rustiger zijn (minder verkeer). Dus de hele inrichting weer opgepakt en 25 meter verder neergezet. Het lieve was ook dat in deze kamer het bed al was opgemaakt. Ook stonden er een paar pakjes drinken met wat koekjes en mini pakjes cornflakes. Ook niet onbelangrijk is dat hierbij mijn ochtendsprint relatief behoorlijk is ingekort naar de toiletten. En het uitzicht verandert natuurlijk ook mee. Vanuit mijn nieuwe kamer kijk ik op een parkeerplaats en wat ziekenhuisgebouwen uit (zie eerdere foto). Weinig interessants aan, zelfs de helikopters die soms spoedgevallen binnenvliegen doen dat buiten mijn gezichtsveld. Maar het prima zo.
De buurt waarop ik uitzicht zou kunnen hebben, waar ik mijn boodschappen haal, mijn geldzaken regel en even een pub in duik, oogt rommelig en rustig vol met nog steeds alleen maar vriendelijke behulpzame mensen. In de straten klinken meer sirenes dan claxons. Ik ben net terug van boodschappen halen, grote super, twee kassa’s open. Voor beide kassa’s staat 1 klant, maar met een mega kar vol spullen. Ik had behalve 1 pakje melk een vol mandje met klein spul. Maar ik mocht voor. Zaterdag ging ik vroeg in de middag downtown met de bus. Toen ik terugkeerde was het inmiddels donker en ik herkende niets, ook vanwege het slechte zicht naar buiten. Om niet mijn doel voorbij te schieten, ging ik naar de chauffeur en vroeg ik of hij me een seintje wilde geven als ik bij het ziekenhuis zou zijn. Ik zat achterin en schuifelde na zijn toezegging weer terug. Na enige tijd viel me op dat de twee oude dames, die met het gezicht naar het gangpad in de buurt van de chauffeur zaten, nogal bewust mijn kant op keken. Met iedere hobbel, de dubbeldekkers zijn strak geveerd, zullen we maar zeggen, kreeg hun blik meer boodschap. Bij mijn eerste de beste aanstalten om op te staan, vertelde de ene mevrouw me prompt, dat het ‘t beste was om er nu uit te gaan en de andere dame wees me welke richting ik dan op zou moeten. De chauffeur beaamde het advies.
Dat deze buurt ook een andere kant heeft, maakte mijn collega me dinsdag duidelijk. Op de terugweg van de sportschool werd hij in zijn auto plotseling op een rotonde schuin van achteren geraakt. De dader wurmde zich langs hem en schoot door. Op het moment dat hij erachteraan wilde, vlogen er twee politie auto’s langs hem, kort daarop gevolgd door een helikopter. De joyrijders zijn gepakt en de schade aan zijn en twee andere voertuigen kan worden verhaald.
Het venster van kamer 10 bood nog een ander uitzicht. Nee, jammer genoeg niet op de Ierse zee, waar een bultrug als een forelletje-tegen-de-stroom zijn capriolen vertoont. Dat het een oud gebouw is, heb ik al genoemd, maar deze kamer gaf de indruk dat het onderhoud tot een minimum wordt beperkt. Een van de vensters was gebarsten en heeft vermoedelijk ook en gat. Vermoedelijk, omdat het gat aan het oog werd onttrokken door een vakkundig aangelegde kruisbeplakking, zo voorkomend dat kostbare warmte als een slagaderlijke bloeding het vertrek zou verlaten en gelijktijdig vorkomend dat eventuele muggen als ziekteverwekkende bacillen zouden binnen trekken. Zou Bill Gates hier zijn inspiratie hebben opgedaan, “are you sure you want to end this program?”.



Misschien toch een Nurses-Home.