Stappen

Vrijdag. Tijd om een eerste week te verwerken. Ik zou naar Avatar gaan, maar kwam er net te laat aan. Sherlock Holmes bleek ook een hele leuke film. Op de terugweg even een pub binnen gewipt waar gezellige muziek uit ontsnapte. Daardoor miste ik de laatste bus. Waarom stoppen ze dan ook al om 23:30 uur. Eerst een beetje in de vermoedelijke richting gelopen langs andere haltes, maar het was echt op. Ik had geen zin een hoop geld aan een taxi te besteden, dus ben wat gaan lopen. Mijn orientatiegevoel lijkt weer een beetje terug te komen, want na ruim drie kwartier flink doorstappen was ik bij het ziekenhuis. Het was flink koud en een glas Guinness is een aardige plens. De stevige tred was daarom ook, laat ik zeggen, hoge nood zaak. Daarom was het des te vervelender dat de ingang van de flat op slot zat. Dus weer terug naar de hoofdingang en het hele gebouw door.
Zaterdag zou ik het gebruik van gmail gaan regelen. Alles werkt behalve dat. Het weer was prachtig en ik twijfelde of ik niet beter wat anders zou kunnen gaan doen. Maar dat regelen viel tegen. De beoogde Apple shop was al een paar maanden dicht en de Vodafone meisjes gaven me een telefoon nummer waar ik mijn heil kan gaan zoeken. 's Middags naar Howth gereden. Heerlijke Ierse plaatsjes allemaal. Veel luxe huizen met palmbomen in de voortuin. Door de zon waande ik me meer in zuidelijk Europa.

Hier lagen vissersbootjes waar het nieuwe wel van af was, en wat verder een een goed gevulde jachthaven met smetteloze boten. Terug langs Bull Island. Hier ligt een Unesco vogelreservaat. De beestjes heb ik maar niet lastig gevallen. Ik richtte mijn vizier op de Pigeon House Powerplant, die staat er al een tijdje en blijft dat ook nog even doen.

Op de terugweg, weer dwars door de stad, vergiste ik me in een van die vakken waarop je niet mag blijven staan. Ik dacht mee te kunnen door het oranje licht, maar strandde lullig midden op het kruispunt. Voetgangers die vlot O'Connellstreet in wilden, stond ik in dwars in de weg, het andere verkeer kon er gelukkig langs. Wel betekende het dat een motoragent aan het werk moest. Met zwierige zwaailichten, positioneerde hij zich schuin voor me, gebarend dat ik even geen vin mocht verroeren. Een verontschuldigend gebaar durfde ik nog net.
Zondag toog ik naar Wicklow en de Wicklow Mountains. Voorzichtig een stevige boswandeling gemaakt. Voorzichtig omdat, toen ik op de parkeerplaats uitstapte en een praatje maakte met een medewandelaar in camouflage pak met grote verrekijker, hij vertelde dat hij er vorige week in de schemering nog bijna verdwaald was, en dat zijn telefoon er geen contact kon maken. Op tijd was ik weer op mijn kamer, zodat ik even schoon schip kon maken. en maandag er weer fris tegenaan kan. Het is vollemaan. Dat kan van alles betekenen. Bij een kinderziekenhuis, zowel mooie momenten als droevige. Vorige week hebben collega's twee keer hersendood bij een baby'tje moeten vaststellen. Ik hoop dat we deze week daar niet voor nodig zijn.